เพิ่มหนังสือเข้าตะกร้าเรียบร้อยแล้วค่ะ

ค้นหา
Thai
All Categories
    Menu Close

    ปิศาจปานทราย

    นักเขียน: Daiong
    สำนักพิมพ์: Daiong
    0Types Available
    “คุณเป็นสื่อให้ปานทรายค่ะ เพื่อให้วัฏจักรของความสำนึกดำรงอยู่ ทางเราก็จำเป็นต้องได้พลังงานจากวิญญาณมนุษย์ ปิศาจอย่างปานทรายน่ะไม่สามารถประมวลผลความรู้สึกของมนุษย์ได้โดยตรง ก็เลยต้องใช้เครื่องประมวลผลแบบคุณค่ะ”

    สามารถรีวิวเรื่องนี้ได้ตามสะดวกนะคะ ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

    เยี่ยมเยือนเราได้ที่ tag #ไดอง ได้นะคะ

    ขอบคุณผู้อ่านทุกคนมาก ๆ ค่ะ

    รายละเอียดผลิตภัณฑ์
    RatePG-13
    ประเภทหนังสือFree

    สินค้าชิ้นนี้สามารถลงความคิดเห็นได้ หลังจากทำการสั่งซื้อแล้วเท่านั้น

    cattleya | 29/11/2564 20:42
    ลิล
    พาย้อนวันวานได้อย่างเยี่ยมยอด สมจริง รสขมของอะไรที่ผ่านไปแล้วคงรสชาติประมาณนี้เลย

    เด็กสาว วัยเยาว์ ความสัมพันธ์เป็นพิษ บาดแผล ปีศาจ เทวา ซ่อนประเด็นเรื่องความพยายามจะมีชีวิตของคนในสังคมไว้ถ่ายทอดผ่านบทสนทนาระหว่างปีศาจกับ ‘ส่วนหนึ่งที่เธอสร้างขึ้น’

    ระหว่างที่อ่านรู้สึกเหมือนการนั่งคุยกับตัวเอง
    ขุดลงไปลึก ๆ ว่าเป้าหมายของการเดินทางคืออะไร
    ลืมหรือยังว่าตอนแรกที่ออกเดินเราอยากจะไปถึงที่ไหน

    ตอนสมัยโน้น ยุคร้านเช่าหนังสือ กล้องฟิล์ม สมุดเฟรนด์ชิพ
    ในช่วงเวลาที่เงียบกว่านี้ ชีวิตยังยุ่งเหยิงแทบตายเลย
    สมัยนี้ข้างในใจคนจะยุ่งขนาดไหนนะ
    แต่คุณนักเขียนก็เหมือนจะปลอบโยนเบา ๆ
    ไม่ว่าอายุเท่าไหร่เราก็ลืมกันได้ อารมณ์ขันแบบร้าย ๆ ทำนองนั้น

    ถ้าคุณตู้สติ๊กเกอร์เป็นส่วนหนึ่งที่ปานทรายสร้างขึ้น ปีศาจน้อยของคุณนักเขียนเองก็ช่างซับซ้อน
    เหมือนกับมนุษย์มาก ๆ เลย

    ประโยคปิดของเรื่องก็ช่าง — ดี
    คำตอบยังนึกไม่ออก แต่การตั้งคำถามช่วยให้คนอ่านเงยหน้าขึ้นได้บ้าง
    ความคิดเห็นนี้มีประโยชน์หรือไม่ 1|0 ใช่ ไม่
    Pim | 16/11/2564 17:07
    นำเสนอและเปรียบเปรยได้น่าสนใจ
    ผู้เขียนนำเสนออีกแง่มุมหนึ่งของการถ่ายภาพออกมาได้ดีและแตกต่าง
    เราเชื่อว่ามีหลายคนคุ้นเคยและมีความทรงจำไม่น้อยที่ได้รับจากสิ่งที่เรียกว่า “ตู้สติ๊กเกอร์”
    ความทรงจำร่วมกับเพื่อน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เสียงถกเถียงกันแย่งกันตกแต่งภาพที่ถ่ายออกมา อ่านแล้วชวนให้คิดถึงความทรงจำในกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นั้นมาก

    เรามักจะเก็บภาพความทรงจำที่มีแต่รอยยิ้ม แต่เราอาจไม่เคยลองคิดดูว่า ในเวลานั้นเรายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกแบบไหน
    เพราะการถ่ายภาพมันเหมือนมีเวทมนตร์ที่ผลักดันให้ทุกคนต้อง “ยิ้ม” แม้ว่าก่อนหน้านั้นจะพบเจอกับอะไรมา
    …แล้วความหดหู่ ขุ่นข้องหมองใจที่หายไปเพียงชั่วขณะที่ภาพถูกบันทึกมันหายไปที่ไหนล่ะ?
    ซึ่งในส่วนนี้ผู้เขียนนำเสนอออกมาได้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

    เราชอบที่พออ่านแล้วก็ทำให้มองเห็นว่ามวลความ positive หลายอย่างล้วนเกิดขึ้นได้เพราะมวล negative
    ทุกอย่างล้วนเกื้อหนุนกันเป็นวัฏจักร
    ความคิดเห็นนี้มีประโยชน์หรือไม่ 1|0 ใช่ ไม่
    แท็กสินค้า